Die vakansie is verby en ek is terug op die bos om my heel laaste semester op universiteit aan te durf. ’n Scary thought.
Maar hier is die foto’s van my Junie-projek om die semester mee the begin. Daar was baie dae wat ek net by die huis was en dit moeilik was om iets interessant te kry om van foto’s te neem. Inelkgeval, daar is ’n foto vir elke dag.
Vir Julie gaan ek foto’s van enige tipe teken neem.
Ek het vandag amper nie by my Junie-projek uitgekom nie. Nie oor ek tot 4 uur toe gewerk het aan daardie stupid opstel nie. Nie omdat ek ’n deadline vir die local koerant gehad het nie, maar omdat ek uiteindelik die moed bymekaar geskraap het om hierdie week se episode van Game of Throne te kyk. Side note: moenie dit kyk as jy attached raak aan karakters nie, maar as jy GoT kyk is dit ’n weakness wat jy vinnig moet afleer. Ek sukkel self nog daarmee.
Anyway ek het daarvan onthou en hier is waarmee ek op gekom het vir die dag. Ek het ’n foto geneem van die landskap, maar dit was laat en die uitkoms was baie blurry en donker. Hierdie foto het my nie veel geleer nie en ek het die random goed op my lessenaar gekies het nie. Miskien het ek dit maar net gekies het omdat die roos besig was om dood te gaan en dit my laat dink het aan my vars wonde en idiotic tendancies om attached te raak aan karakters.
Bo en behalwe die shocking en grusome twists van ander skrywers, is ek weer na bietjie van ’n lang tyd aan my eie storie herinner toe ek ’n artikel online gelees het oor Female leads (http://http://thoughtcatalog.com/2013/how-to-write-a-strong-female-lead/). Hierdie artikel het my terug gevat na ’n probleem wat my begin krap het vandat ek besluit het om Smallville weer te kyk my oë gerol het vir hoe annoying Lana was.
Ek dink nie sy was noodwendig sleg geskryf nie, ek het al baie sulke meisies ontmoet. Hulle is so perfek almal wil hulle wees of hê, maar hulle voel so pateties…so fragile.
Dit is beslis nie hoe ek wil hê my karakter moet wees nie. Natuurlik wil jy ’n sterk en relatable vroulike karakter skep, maar aan die ander kant wil ek ook nie ’n karakter soos Lois Lane hê nie. Jy weet daai amper bombastiese tipe vroue wat altyd voor in die koor is nie. Moenie my verkeerd verstaan nie, ek het baie van die karakter gehou, maar dis nie hoe ek my hoofkarakter wil hê nie.
Meestal omdat ek nie so is nie. Ek wil ’n karakter skep wat sterk is sonder dat dit in jou gesig is, iemand wat nie pateties voorkom nie. Ek weet nie of ek dit sal kan reg kry nie. So hier is nog ’n uitreksel uit my boek uit sodat julle kan sien of ek dit regkry.
My hoofkarakter kom dalk nie so sterk hier voor nie, dalk ’n volgende keer:
The four riders were very imposing. Three of them were clad in some sort of armour which seemed very light. It consisted of just a breastplate and plates around the arm. The fourth was only wearing gauntlets of metal. And they were all heavily armed.
The man who had called out to them was riding a little in front of the other. He was riding a great white horse taller than any that walked the earth. It was a magnificent beast. He was tall and had blond hair that curled a little longer and over his ears. He was a giant of a man. That’s what they saw when he pulled his horse to a halt and dismounted. He was extremely tall with broad shoulders and when he had dismounted he pulled his sword from its sheath which was tied to the horse. The other three men had also come to a stop and dismounted.
Peter had watched them for a while and when the leader came forward he spoke, the piece of bark was forgotten. “Have we done something wrong? Is it illegal to camp or to travel on these lands?” He asked. Lyanna had walked slowly back to her brother’s side.
One of the other riders had walked up to the leader’s side. “You should answer when you are spoken to. This land is part of the kingdom of Candalon.” The leader sighed. “Calm down Richard,” he said softly before he continued: “I wasn’t threatening you myself. I simply know what will happen to anyone who tries to damage this forest in any way. It normally ends very badly for them. So it wasn’t a threat, it was a warning.” He said. He sheathed his sword again and made a purposeful effort to release his threatening stance.
Two of the others copied his stance, but the one who had threatened him still seemed aggressive. “By their talk they’re from across the sea.” He said. For a moment a strange look of alarm flashed across the leader’s face. This sounded the alarm for Peter. He gave a slight glance over his shoulder and decided that thanks to the superstition they would probably not be followed into the White Woods. He looked at Lyanna and tilted his head ever so slightly. She didn’t look happy, but she would do it either way.
In a smooth motion he pulled his bow from his back and shot an arrow into them, but he didn’t wait to see that the arrow actually just jumped from a breastplate, because he ran – following Lyanna into the woods believing they wouldn’t follow him. Unfortunately he was wrong.
They hadn’t run far when they were chased down by the leader on the great horse and their path was blocked by him. He came in alone. Lyanna stumbled and fell and Peter knocked and arrow and strung the bow. The man didn’t move, he simply said: “I wouldn’t do that if I were you.” He said. “Why? You are all alone. You may be wearing armour, but believe me I will still hit and kill you.” Peter replied. “I believe you, but that wouldn’t be wise…Because I’m never alone.”
Behind them they heard a deep growl. And from out of the woods a wolf suddenly appeared. But it was nothing like the wolves of the eastern continent that they were used to. It was bigger, much bigger. It was quite a striking combination of pure black and white and its eyes were shocking blue. It would have been extraordinary beautiful to admire from a distance, but right now its fangs were bared and it approached slowly like it was stalking pray. “Ba Brego” the man said and dismounted while they were distracted by the wolf. Peter was confused. The wolf stalked around them until he was at the man’s side.
“I suggest you put it down.” Aldred said. Peter thought it was probably wise, but he was too terrified to submit to this horrifying creature. Lyanna had gotten up again. Peter reacted instinctively. He shot, very accurately and it penetrated the shoulder plates of the man. He fell back with the force and the wolf yelped and then pounced onto him but before the great fangs could bit down, the man stammered something in a foreign language and the wolf hesitated, but still pinned him down. From where he lay he could see the man standing up and pull the bloody arrow from his shoulder. He was clearly in a lot of pain.
The wolf bent down and growled and he could smell its breath. The man stumbled closer and picked up Peter’s bow. And then in front of peter’s disbelieving eyes, the wooden bow caught flame and turned to ash in the man’s hand.
He threw the ash down and bit his lips from the pain. “I’ll live, I promise. But I can do with you here.” He said softly but Peter heard him clear as day. To who he was speaking remained an open question. Then he spoke in the strange language to the wolf and the animal let him go. He was too frightened to do anything but sit up. Lyanna was hunched against a tree trembling of fear.
“Please don’t try anything like that again. I can’t stop him if I’m dead.” The man said. Peter wanted to stand up, but out from behind the trees shapes came and it took a few moments before they recognized them as men.
No they weren’t men, they were elves. When they came closer you could see their pointed ears. But elves were easy to recognize by more than their pointed ears. They were all tall and they had a distinctly elven air around them, and from their eyes light shone in the colour of their eyes, commonly called Elven Light.
All of them were wearing metal gauntlets and grey cloaks. And they all carried large white bows and elven arrows.
One of them came forward to the leader and the wolf. He had long dark hair and his cloak was pinned with a large jewelled broach which none of the others had.
He and the man spoke in the same language that he used to speak to the wolf. The other elves came to them and held arrows aimed at them. They were captives now.
But a strange thing happened. The injured man took his shoulder plate of and the elf who had spoken to him drew a dagger from his belt. The elf cut a small wound into his own hand and dripped a few drops of his blood into the wound from the arrow. And then after a few minutes the skin healed over.
Peter couldn’t believe his eyes, but the man didn’t seem surprised. He said a word to the elf and then put his armour back on.
He and the elf spoke another few sentences and then they seemed to agree about something. The elf turned to their captors and they pulled him and Lyanna to their feet and indicated for them to walk.
They walked a long time and it wasn’t out of the woods but deeper into it. It was as strange a place as it had looked from the outside. The trees grew tall before it branched out and when they branched out eventually the branches with leaves were so dense that you could not see the sky from the ground.
When they had walked for a few hours the man stopped suddenly and breathed in deeply. There had been no sound or change in the landscape.
Suddenly from behind the trees another wolf came trotting in and greeted the first wolf. It was clearly the same type of wolf, although this one was a little smaller but not much. It was pure white with only a small black mark on its forehead and had the same striking blue eyes. The man stroked the new wolf’s ears in a greeting but he was looking in the direction where it had come from.
And he wasn’t waiting long before a figure emerged from behind the trees. It was a woman and she was an elf.
She was wearing a deep blue dress and the material was lighter than air because it seemed to float around her. She had long blond air that tumbled to her waist and on the top of her head it was decorated with beautiful jewels. And from her eyes there shown a blue light.
She smiled when she came upon the group. Everyone apart from the man and the leader of the elven company bowed their heads to her.
Vir origami het ek probeer om ’n swaan te maak en dit is wat uitgekom het. Dit lyk nie regtig soos ’n swaan nie, maar nou ja. Hopelik gaan dit beter op dag 5.
Ek is trots om te sê dat ek nog nie opgegee het na 3 dae nie. Dit klink dalk nie soos veel nie, maar dit is vir my.
Hierdie foto het ek vandag geneem op pad om my tradisionele eksamen-lange craving vir Java-hot chocolate te bevredig. Die drie dagse reënstorms was nog op ons en hierdie foto was die oorsaak van ’n verlies aan iets wat baie vir my beteken het. ’n Sleutelhouer wat aan my handsak se zip was en afgeruk is toe ek my kamera probeer uithaal het terwyl ek met een hand nog die sambreel moes vashou. Dit klink dalk nie na veel nie, maar dit was die geskenkie vir die gaste by my beste vriendin se troue so ek is nogal sad daaroor.
Daar is egter min dinge wat die skoonheid van die reën nie kan regmaak nie. So ook die glimlag van ’n vreemdeling oor die Hot chocolate omdat daar so baie room bo-op is dat mens skaars ’n doppie kan oppas. Die hot chocolate self het ook baie vir my gemoed gedoen, ten spyte van die koue, ’n aaklige opstel wat net nie wil weggaan nie en ’n pyn in my rug wat ek nie heeltemal van ontslae kan raak nie, omdat ek nie kan rus nie.
Hierdie was my poging tot origami vir vandag. Dis ’n haas by the way en ek vergewe jou as jy dit nie geweet het nie. Hierdie hase is nie naastenby so mooi (of distinctive) soos die hase wat Alice vou nie. Maar ek het probeer. Eers wou ek ’n draak vou, maar ek het vinnig dit opgegee. Die key is om stadig te begin – met ’n misvormde haas.
In die spirit van eksamen en procrastinating het ek, in die middel van ’n naweek waar ek die meeste moes werk, ’n artikel gelees van mense wat projekte oor ’n jaar aanpak en elke dag iets doen, byvoorbeeld iemand het elke dag ’n nuwe stempel uit ’n uitveër gesny.
So ek het besluit om dieselfde te doen. Nie stempels nie, maar iets anders. Ek het twee projekte gekies en besluit om vir eers dit net vir die maand te doen.
Die eerste een is fotografie. Ek het besluit ek gaan elke dag ’n spesifieke foto neem in die hoop dat ek met die tyd meer instinktief die beginsels van komposisie sal oplet (soos ons foto-joernalistiek dosent ons geleer het). Ek kan niks belowe nie.
Ek het juis begin op 1 Junie en vir eers het ek dit oorweeg om ’n spesifieke tema te kies, maar op die ou einde het ek besluit om vir die maand dit ’n dagboek-ding te maak. Elke dag ’n foto te neem van iets significant wat daardie dag gebeur het.
Junie 1:
Junie 2:
Dan het ek ’n tweede een ook gekies. My suster is baie goed met origami en ek wou nog altyd dit gedoen het. So ek het besluit om dit te probeer vir die maand. Elke dag gaan ek iets nuut probeer vou, en ek kan beslis nie enige sukses guarantee nie.
Junie 1:
Vir die eerste dag het ek twee eenvoudige koeverte probeer en dit was maklik genoeg. Ek kon myself amper oortuig dat dit nie so erg gaan wees nie.
Junie 2:
Die tweede dag was effens moeiliker. Ek het begin deur ’n padda te probeer vou. Dit het baie sleg geëindig. Daarna het ek ’n vliegtuig probeer vou en dit het goed genoeg gegaan, maar ek het dit op laerskool gedoen, so ek het besluit dit tel nie. Daarna het ek die 
Ek sal aanhou om te blog oor die projek en my ervarings daaroor en hopelik bring dit meer inspirasie as wat ek voor gehoop het.
Like all stories we will start this one with once upon a time, but this world I will transport you to will be most unlike anything that ever existed. Perhaps it’s wise to spend some time describing it:Once upon a time there was a world where two continents were known. The Eastern continent is not important for now but it was a land quite different from the western continent even though regular trade did occur between the lands. It is on the Western continent that we will focus.The western continent was vast and it was divided into nine kingdoms although one of them was not strictly a kingdom anymore. The Southern coast was clustered with islands, which thinned out to the West and East. To the North of the country no one lived and the landscape was wild and dangerous and past that to the far north there was a dessert. Long ago there were people who dwelt there but they had all died out centuries before.The land where people still lived was covered with dense woods, tall mountains and rich grasslands. High up in the Eastern mountains a great river originated which grew and flew west. At its widest point the river was so great that smallish ships could sail there and that was also the prime form of transport for trade between the East and the West of the Country.It is in the west of this land that our story is set, in a land called Candalon. It was the largest of the original nine kingdoms and the only kingdom where the line of the first-born still reigned. But I will say more about them later. This land stretched to the West where it was separated from the ocean by a very tall mountain range and the eastern border was also a mountain range, but it was not nearly as tall or as long as the range in the west.In between the two ranges was the kingdom of Candalon. The eastern mountains bordered and were partly covered by a forest where no one ventured. But the heart of the kingdom was Lake Candal for it was here that the castle of the king was, surrounded by the biggest town in the kingdom. Most people simply referred to this place as the Island for the king’s castle was built on a stone island in the lake close to the southern bank and connected to it by a great and ancient stone bridge. The people prospered in this kingdom and the line of kings was wise, just and good rulers.The land had rich farm soil and other resources that made it a coveted land to own. But it was the only one of the kingdoms who had never change hands, so to speak.There were many strange creatures on this land, but the most magnificent were the people that lived there. I will bring you to two of these wonderful people because this is chiefly their tale.It is thus that I will throw you into our tale. Once upon a time in this land a ship arrived from the eastern continent. It arrived in the Tarindref inlet into the Ostar River. This Inlet came up from the Southern ocean and many ships used it to trade with the kingdoms who did not border the southern ocean like Candalon. The ship was carrying two unusual passengers in the form of a brother and sister from the eastern continent.Luminous
There was no proper bay to land on the Southern side of the river. It was too close to a range of mountains. The river flew around on the range on the Northern side of the mountains and so the Northern bank seemed safe to land. But the ship’s captain would not make berth on the Northern bank, some superstition or other. He told the man that any berth that’s easy will get you killed. So instead the merchant-ship made an impossible berth on the Southern bank close to the mountains.The passengers left the ship and found them self on the Southern bank of the Ostar River and on the Western bank of the Tarindref-inlet.Lyanna slung her pack over her shoulder and walked up to her brother Peter. He was standing, facing the mountains. They found themselves on the Western continent with no real idea where they were although they had heard much from the land on their voyage.“Where will we go to now?” She asked. He didn’t answer her, simply kept looking at the mountains. They were at least partly covered by a vast and dense forest. “There’s something strange about these woods.” He answered without really answering her question. “Tell me about that forest?” He asked one of the members of the crew who was busy unloading carts.The man looked up at him, then back at the woods and back at him. “Here it is known as the White Woods…No one who ventures in there ever come out again.” He answered. “Why?” Lyanna asked her curiosity stirring. The man walked closer and lowered his voice. “Legends say that the elves still live there and they detest strangers in their land. But off course no one can actually prove that. Most people know full well that the elves died out centuries ago.” Lyanna wanted to say something but a look from Peter stilled her. “Where would you think would be the best place to start over?” He asked the sailor. “I would track south of the woods and then go straight to Candalon. The kingdom is peaceful and prosperous.” Peter thanked him, but said nothing more.They started there walk. Peter watched everything around them as they walked and kept his eyes on the curious woods – the white woods. From their distance they could see the reason for the name. The barks of the trees were a strange white colour. It seemed a whole other world in there, separated from the lands where they now walked.“You’re not seriously thinking of going in there, are you?” Lyanna said and he looked down at his sister for the first time in a while. “No, I don’t believe the superstition, but it’s foolish to walk into a place where people have been known not to return alive from.” She nodded, thankful. She didn’t like the look of the forest.“What will we do here…on this strange land?” She asked. He sighed. “I don’t know, Lyanna. But we both agreed that we had to leave.” “I know” She answered. If nothing else this was a fresh start for them.They made camp a good distance away from the White Woods that night and when they slept, they slept fitfully. Peter hardly slept at all. He woke his sister early in the morning when the sun wasn’t up yet and they set off again. By early afternoon they had reached the southern edge of the woods and from there their view into Candalon was unobstructed by the woods and the mountains. They could see grasslands stretching out until very far in the distance they could see it running into another forest which seemed far less menacing. “That looks like a forest I can navigate.” Peter said and in the distance he could see the Ostar River still flowing west far in the North. “They said we had to keep the line of the river.” Lyanna said. He nodded.Peter’s fascination with the White Woods had grown in the shadow of it. “You walk I’m just going to look at the woods.” He said. “What happened to your words yesterday?” She asked. She had grown a little afraid of the woods through the time. She watched anxiously as her brother walked closer. “I’m not going in, I just want to look.” He stopped and touched the bark, then took out the dagger and stripped a piece of it to keep.“I do not know who you are, but you have no idea how close to death you are.” A voice called. They both swung around and saw that behind them four riders had approached. They had been so mesmerized by the woods that they hadn’t even heard the hoof beats.
Siende dat dit hierdie week moedersdag is, het ek besluit om oor hierdie baie belangrike onderwerp te skryf. Dit is een van die mees komplekse en moeilikste verhoudings in die wêreld. Die verhouding tussen ma en dogter - ons klou vas aan hulle as ons klein is en baklei teen hulle as ons groot word. En êrens langs die pad moet ons besef dat die verhouding weer gaan moet verander.
Ek het nog altyd geglo dat daar ’n tyd in elke kind, en in hierdie geval, spesifiek in elke dogter se lewe kom waar hulle uit die huis uit móét gaan. Baie mense verskil hieroor van my – insluitend my eie ma (ek’s seker). Maar ek het dit al te veel gesien met mense van my ouderdom. As hulle teen hierdie ouderdom nog in die huis is, dan baklei hulle net die heeltyd met hulle ouers.
’n Baie goeie vriendin van my het ’n paar weke gelede gebel oor probleme wat sy met haar ma het. Ek sal nie op die details ingaan nie, maar dit het net my teorie onderstreep en my laat besef hoekom dit so is. Miskien is dit nie noodwendig dat jy te lank in die huis bly nie, maar eerder dat jy te tevrede is om mense te behandel soos toe jy ’n kind in die huis was.
Dit is waaroor ek wil skryf, daardie een tydstip in jou lewe wanneer jy besef jou verhouding met jou ma kan nie net aanhou soos wat dit was toe jy ’n tiener was en jou voete op die grond gestamp het en die kamerdeur toegeslaan het nie.
Want Sweetie, jy is nie meer ’n vyfjarige nie en tantrums is nie meer cute nie. Net so is dit nie meer aanvaarbaar om mense te behandel soos jy het toe jy klein was nie en êrens langs die pad het ons dit begryp. Maar hoekom behandel ons nog ons ma’s dieselfde?
Daar kom ’n ouderdom waar die verhouding moet wegskuif van ’n grootmens-kind-verhouding na ’n verhouding tussen grootmense. En hier is waar dit moeilik raak.
Jy sien die probleem lê in hoe ons as dogters ons ma’s sien. As kinders sien ons ma’s nie as volledig mense nie. Natuurlik is ons verskriklik lief vir hulle, maar dit is gewoonlik ’n verhouding waar ons net bekommerd is oor wat ons uit die deal uit kan kry. Maar dis OK, jy’s klein en dis wat ma’s doen. Totdat dit nie meer OK is nie.
Vir die verhouding met jou ma om te ontwikkel, rus dit op jou skouers om jou oë oop te maak en die mens agter die ma te sien. Dit is nie noodwendig ’n wonderlike proses om te ondergaan nie. Jy sien skielik al haar foute en alles wat sy opoffer om jou gelukkig te hou. Jy hoor die ondertoon van kommer oor iets by haar werk as sy jou vra hoe klas was. Jy sien haar onsekerhede en haar vrese om nie genoeg vir jou te wees nie. Watter ma wil nie hê haar kind moet die perfekte jeug hê nie. Moenie vir een oomblik die illusie glo dat daar nie enorme druk op hulle is om alles reg te doen nie.
Dit was definitief ’n eye-opening ervaring toe ek my ma so begin sien het, ek dink dit was nadat ek uit die huis uit is. Ek is bly my oë het oop gegaan, dit het ons verhouding beslis verander. Maar ek moet erken dat ek nog soms oombliklik in ou patrone inval as ek by die huis is.
So vir hierdie moedersdag, gee jou ma ’n groter geskenk as chocolates en ’n lame kaartjie waarvan jy nie eers die boodskap gelees het nie. Aanvaar haar vir die mens wie sy is, onsekerhede, vrese en opofferings en al. Dit is waarskynlik alles vir jou gewees.
Emotional abuse word al hoe meer in tydskrifte gesien en veral vrouens word daarteen gewaarsku. Daar is verskeie simptome en waarskuwingstekens wat ek nie nou oor gaan praat nie. Wat ek eintelik hier wil noem is dat dit in meer gedaantes kom as wat mens dink.
Case in point:
My laaste twee jaar op laerskool was ridiculous gewees. En ek bedoel soap-opera rediculous. Ons was 12 en 13, maar couples het op mekaar ge-cheat en daar was beslis meer emosionele drama as wat gesond was vir daardie ouderdom.
Binne hierdie morsige omgewing was ek deel van ’n groep van vier vriendinne. Ons was ’n baie klein jaargroep en almal het almal geken, meer as dit…almal het oor almal geskinder. Een van hierdie groep was ’n meisie, kom ons noem haar Lana*. Sy was nie mooi of charming of regtig enige iets nie, maar sy het ’n tipe damaged magnetism gehad wat mense soos vlieë om haar gevange gehou het.
Lana het ’n baie sad geskiedenis gehad, jy weet afwesige ouers, moeilike omstandighede en disastrous besluite as gevolg daarvan. Almal wou altyd daar wees vir haar, maar enige vriendskap met haar was soos ’n tipe van verslawing: Jy weet hoe sleg dit is vir jou selfbeeld, maar dit voel so goed om te voel dat jy regtig iets in iemand se lewe beteken.
Ek was 13, so ek gaan nie maak of iets van die lewe of van mense geweet het nie. En ek is natuurlik baie skaam vir wie ek was daardie tyd. Hierdie post kan ek net met die wysheid van retrospek skryf. En as ek terugdink kan ek nie imagine hoekom haar approval so big deal vir my was nie. Miskien was dit die feit dat niemand dit ooit gekry het nie. Selfs as sy vir my briewe geskryf het van hoe goeie vriendin ek is en hoe baie ek vir haar beteken, was daar ’n superiority daaraan, asof ek maar net ’n klein dogtertjie was wat veldblommetjies vir haar juffrou pluk wat dan net in die asblik gegooi word.
Al drie van ons het onder hierdie tipe simptome gely, wat dit erger maak want deep down het dit in ’n tipe van kompetisie ontaard, wie gaan sy vandag vertrou of inlaat. Agter af sou ons praat oor hoe ons nie meer kan saamleef met haar belaglike mood swings nie en dat sy ons net beledig en afbreek, maar die oomblik as sy die dag beter vriendinne was met een van ons, het ons op mekaar gedraai. Haar aan-en-af boyfriend van toe, het ook hierdie sindroom opgetel. As hulle bymekaar was het hulle baklei en mekaar gek gemaak, maar as hulle nie bymekaar was nie, was hy obsessief oor haar. Hy wou die heeltyd weet wat sy doen en het kommentaar gelewer oor hoe sleg haar keuses was.
Uit my (lagwekkende) dagboekinskrywings van daardie tyd, kan ek aflei dat ek wel geweet het hoe distruktief ’n vriendskap met haar was, maar sy het jou altyd laat voel of sy jou nodig het, en dit vat baie innerlike krag om weg te loop van dit af. Dit was eers toe ek hoërskool toe is en sy weggetrek het, dat ek clarity gekry het. Die oomblik wat ek daar wou wees vir haar, het sy die cloak van superiority en disapproval aangeneem. Sy het my dikwels beskuldig van allerhande goed. Maar toe op my eie voete gestaan het en my eie lewe met nuwe vriende begin kry het, het sy ewe skeilik soos ’n mossel vasgeklou aan ons vriendskap en my beskuldig dat ek haar afskryf.
Ek kon net nie wen nie. Die enigste manier was om heeltemal kontak te verbreek. Dit was baie moeilik, en miskien het ek dit nie reg hanteer nie, maar dit was die een ding waaroor ek nog nooit spyt was nie. Ons het later jare weer begin praat en ek het gevind dat sy net nie meer dieselfde effek het op my nie, maar ons sal nooit close vriende kan wees nie.
Dis seker baie unfair om al hierdie disfunction voor Lana se deur te lê. Ek ontken dit nie, ons was jonk en die situasie was grootliks ’n gevolg van ons swakhede en die behoefte wat die meeste kids van daardie ouderdom het om in te pas en te voel iemand het hulle nodig. En natuurlik het sy ’n harde lewe gehad en sy het meer as waarskynlik nie al hierdie goed bewustelik gedoen nie. Sy het hulp nodig gehad, maar nie een van ons was equipped om dit vir haar te gee nie, en dit is wat ons almal ge-scar het.
Deur my lewe het hierdie ’n groter impak gehad as wat ek bereid was om te erken. Meeste van my vriendskappe was dysfunctional op een of ander vlak. In die meeste gevalle was dit iets soortgelyk waar mense net in my vriendskap belang stel as hulle ’n skouer nodig het om op te huil. En vandat ek op universiteit is, laat ek nie sommer mense naby my toe nie. Nie dat ek ooit regtig het nie, maar dis baie erger nou.
Ek moet erken, ten spyte van alles het ek in my lewe wel al baie goeie vriendinne gehad. Mense wat daar was vir my en wie ek bly was om die skouer te wees vir hulle wanneer hulle my nodig gehad het.
Een van my beste en oudste vriendinne Lily*, was juis een van daardie vier op laerskool en ten spyte van daardie situasie het ons op hoërskool baie goeie vriendinne geword. Ek was so 2 jaar gelede strooimeisie op haar troue en sy is nou baie gelukkig getroud en swanger. Ek hoop net die beste vir haar en die kleintjie oppad.
Dit is juis uit hierdie tipe situasies waar jy jouself die beste leer ken, en êrens binne jouself die krag vind om deur die web te breek. Maar dit het nie noodwendig ’n happy ending nie, want jy verloor iets van jouself. In my geval die vermoë om mense sonder enige voorwendsel in te laat.
Kom ons wees nou eerlik, nie een van ons wil hier wees nie. Maar aan die einde van laasjaar het al twee ons kamermaats besluit hulle wil uit die koshuis gaan en nou is ons stuck in ’n kamer waar ons noodgedwonge moet sien en kom klaar.
Dit sal waarskynlik meer konstruktief wees as ek die volgende vir jou persoonlik sê, maar om heeltemal eerlik te wees, ek is te chicken en ek weet ek sal dit nie doen nie. So nou skryf ek dit hier in ’n poging om nie heeltemal van my verstand af te gaan nie.
Eerstens, ek gee nie om as jy laat werk nie. Ek is self ’n aand-mens, maar danksy my nuwe kursus het elke oggend 8 uur klas en moet ek dus vroeg in die bed wees. As jy wil laat werk, is dit regtig soveel gevra dat jy ’n bedlampie of iets kry, die groot lig is regtig nie van hulp as mens wil slaap nie.
Tweedens, jy het seker baie werk en ek moet seker nou daarmee deal as jy tot 3 uur toe werk. Maar as jy letterlik die hele dag slaap en eers 11 uur in die aand opstaan en begin werk, dan irriteer dit my net ’n klein bietjie.
Derdens, jy sit baie keer jou musiek hard aan of invite random mense hier in om saam met jou series op jou laptop te kyk en ek kla nooit nie. So moenie dan met ’n sneer op jou gesig vir my vra om nie te lag as ek met my earphones opsit nie.
Vierdens, ek weet nie wat dit is met jou obsessie met daardie swaar air freshener nie, maar dit stink en as jy dit elke twee sekondes deur die hele kamer spuit, kan ek nie asem kry nie en dit gee my sinus. FYI, jy hoef ook nie ’n hele liter parfuum op jou te spuit nie. Ek mis regtig die reuk van suurstof en ek weet nie hoe lank dit jou gevat het om te evolve om sonder dit klaar te kom nie.
Vyfdens, daar is net een dag ’n week wat ek kan laat slaap en dit is tot 9 uur op ’n vrydag. Ek sal dit waardeer as jou wekker nie vir letterlik 10 minute aan een lui sonder dat jy dit afsit nie. En as dit nie erg genoeg is nie, sit jy sommer net die lig aan terwyl ek probeer slaap. Dit terwyl ek hoeveel keer nou al 8 uur in die aand wou werk, maar nie die lig wou aansit omdat jy geslaap het nie.
In jou guns, kan ek darem sê dat dié naweek waar ek ’n toets moet skryf en die volgende dag nuus bulletins vir die radio moet skryf, jy huis toe gegaan het. Die vrede is baie welkom.
Miskien sal alles beter wees as ek al hierdie goed erken en opstaan vir myself, maar ek skryf dit liewer hier en kies om daarna my irritasie te laat gaan.
23 April 2013
’n Projek vir die “wonderlike” kursus waarin ek myself op hierdie stadium bevind het my gedwing om te dink watter kwessie oor die media ek ’n artikel sal wil skryf. Soos dikwels hierdie jaar kon ek nie aan ’n goeie idee dink nie.
Die enigste kwessie oor die media waaraan ek kon dink is dié een. Hoe joernaliste in flieks en series uitgebeeld word.
Sover moes ek na baie testimonials luister oor daardie defying moment waar iemand skielik besef het dat hy of sy ’n higher calling as joernalis het. Die naaste wat ek al ooit daaraan gekom het was toe ek klein was en Smalliville gekyk het.
Ek het die series nou onlangs weer gekyk en weer dink ek dat ek mal sal wees daaroor om ’n reporter te wees soos Lois en Clark. Maar die realiteit van joernalistiek voel vir my ver verwyderd van daardie wêreld.
So dit los my met die vraag, hoekom is dit dat joernalistiek as ’n cover-identity gekies word? Nie net in Superman nie, maar as my feite reg is, was Spiderman ’n fotograaf vir ’n koerant.
Van alles wat ek weet is joernalistiek nie die plek om in die skadu’s in te smelt en jouself vir die res van die wêreld weg te steek nie. Jy moet jouself die hele tyd on the line plaas om die storie te kry.
Miskien is dit die appeal om die naamlose verslaggewer te wees, maar nogtans in die middel van die aksie te wees. Want die storie gaan nie oor jou nie. Ons dosente sê altyd dat jy jouself uit die storie uit moet haal.
Miskien is dit wat ek ook moet doen. Joernalistiek aantrek soos ’n uniform om die vryheid te kry om myself op ander gebiede uit te leef.
Van onder my rooi cape, wat op dieselfde tyd beskermer en ’n tronk is, ek hoop jou lewe is minder gekompliseerd.
5 Februarie 2013
Na ‘n vakansie van gradeplegtighede; ongelooflike sonsondergange (sien bo) en baie ander gebeurtenisse van minder ‘n rooskleurige natuur het ek uiteindelik hier uitgekom. Aan die begin van my graad in joernalistiek en een stap nader aan die toekoms.
Maar soos wat dit nou gereeld gebeur was dit ewe skielik net bietjie te veel realiteit vir my. My eerste dag was beslis nie maanskyn en rosegeur nie. Inteendeel ek het erenstig getwyfel of dit is waar ek moet wees. Maar ek het al baie gehoor mense wat hulle drome leef sê dat hulle ten minste een keer ‘n dag twyfel of hulle op die regte plek is.
My roommate van laas jaar het dit ook confirm gisteraand. Sy is nou al in haar vierde jaar van ‘n graad wat so moeilik is dat jy nie anders kan as om dit vir die liefde van die saak te doen nie. Dit help ook baie om iemand te hê by wie jy kan afpak en haar raad het gisteraand vir my baie beteken. Ek het bietjie gestres oor die moontelikheid van nuus lees op die kampus radiostasie en sy het my gerus gestel met “Moenie worry nie, niemand luister daarna nie…en die wat doen sit dit af as die nuus aankom.”
Vandag was darem baie beter alhoewel ons moet seker nog eers moet sien wat môre inhou. Maar vandag het ons klank en in-studio opnames gedoen en dit was vir my baie interessant, veral die klein bietjie basiese sound-editing wat ons gedoen het.
Kom ons hoop dat gister net eerste-dag blues was en dat die res van jaar beter gaan wees. Dit help darem om iemand te hê om mee te praat. Vir nou gaan ek net The Hobbit kyk en escape na die wonderlike wêreld van Middle Earth. Vir meer kan mens nie vra nie…
Namárië
9 Julie 2012
Dinge gaan bietjie crazy lately, ten spyte daarvan dat dit vakansie is. Die rede vir al die craziness is `n eenvoudige vakkie soos Ekonomie. Kom ek erken iets waarop ek nie trots is nie, ek moes ekonomie her. Ek het nie gedink dat ek ooit `n vak sou moes her nie, maar dit het gebeur. Ek sou graag dit wou blammeer op die feit dat ek heavy griep gehad het daai week van die eksamen of dat ek meer as 24 ure terug geslaap het toe ek gaan skryf het. Dis `n wonderwerk dat ek net wakker gebly het deur die vraestel. Maar die waarheid van die saak is dat ek miskien net nie reg geleer het nie, dit het ek agter gekom toe ek vir die hereksamen begin leer het.
Ek het my ouers crazy gehad deur dit alles. Maar ek moet by sê hulle was amazing deur dit alles. Hulle het spesiaal vir my `n vliegtuigkaartjie gekoop om terug bos toe te gaan vir die her. Maar dit was nogal scary, as ek ekonomie nou dop sou ek nie my graad aan die einde van die jaar gekry het nie. So ek het vir 10 dae geleer en gebid en so het almal saam met my.
En na die vraestel moes ek nog `n week in angs leef en wag vir die uitslae. Die boodskap wat ek die heeltyd aangevoel het is, vetrou op God, hy sal voorsien. Maar ons is mense, ons sukkel om nie te bekommer nie. Ons sukkel om te laat gaan. Ek veral, en ek sukkel om positief te wees oor goed. Ek het dit gesien met my lisensie. Dit is vir my `n meer natuurlike pad om die slegste van myself te verwag as om te dink ek kan actually iets reg kry. Maar dis nie `n goeie manier om deur die lewe te gaan nie. Dis giftig vir jou siel. Dis is net so moeilik om uit daardie gewoonte te kom.
Vrydag het ek toe uiteindelik die uitslae gekry en ek het toe geslaag. Ek kan absoluut net dit aan God se genade toeskryf. En dit het my net weer laat besef dat ek baie meer op Hom moet vertrou. Maak nie saak wat nie, Hy het nog altyd voorsien, so dit help nie om te bekommer oor goed waaraan jy in elk geval niks kan verander nie.
Die week was darem nie net crazy nie. Een awesome ding is dat my suster vir my `n map geteken het vir my fantacy-novel. Dis pretty goed gedoen en ek was baie in my skik daarmee.
Darem kan ek nou my vakansie geniet tot die volgende kwartaal begin…
Ek weet ek het lank laas ge-blog, maar ek het deur `n tyd gegaan waar ek in `n kwessie van 2 weke iets soos 6 lang opstelle moes ingee en 5 predikaattoetse moes skryf. Dit was nie fun nie, maar na `n lang tyd van psigiese nood en aande wat deurnag gewerk is, het ek aan die ander kant emerge, smack bang in eksamentyd in. Ek het al voorheen geskryf dat ek mal is oor eksamentyd, dit is my rustigste tyd van die jaar. So ek is nou in die middel van my tyd van laat slaap en procrastinating.
`n Ander ding waarmee ek ge-deal het, maar nie dat `n vreeslike nuwe gebeurtenis is nie, naamlik die alewige wonder oor wat die hel ek nou eintelik met my lewe doen. Vandat ek universiteit toe gekom het, was die plan nog altyd om joernalistiek nagraads the swot. Ek moet erken in my twee en `n half jaar het ek al dikwels gewonder of dit die regte pad is vir my. En wanneer ek sê dikwels, bedoel ek elke keer wanneer ek my ekonomie-punte terugkry. Natuurlik is ekonomie nie nodig vir joernalistiek nie, maar die ou by die kantoor het vir my gesê hulle soek vir mense met die spesifieke graad wat ek nou doen en ongelukkig is ekonomie `n vereiste daarvoor. Maar ek moes nou onlangs artikels skryf vir ons koshuis se koerantjie en dit het my net herinner hoe mal ek daaroor is. So ek is nou weer OK met die plan, ten spyte van die feit dat ek weer amper ekonomie gedop het.
Natuurlik is daar goed wat mens distract in moeilike tye soos die, soos awesome King Arthur novels wanneer jy `n tydjie het (met ander woorde, in klas terwyl dosente aanpraat oor boring goed soos elvolutionary game theory en demokratiese konsolidasie).
Natuurlik is ek ook altyd inspired om te skryf as ek so baie werk het, so ek het myself omgekoop om te werk met ure van skryf hier en daar. Hierdie is die introduction van my eie fantacy novel en dis in Engels, so be gentle with me:
In a world of myth there once was a time when there were two sources of power. There were the elves, fair and powerful creatures that lived for hundreds of years. And then there was the human centre of power, usually referred to as the first-born for reasons that have passed out of knowledge.
There were never large populations of elves, perhaps it was because they lived so long. Perhaps the legend was true that a female elf would only conceive a child if she was in love with the father as he with her. Some centuries ago there had been genocide of the elves by a kingdom called Rundan, and it was believed that all of the elves had been killed. But some survived. They had always been extremely secretive and now they were even more so since the massacre. All elves born had the elfish power and even though they seemed identical to humans for all but their ears, they were still easy to notice if you knew what to look for. There had been some unions between elves and normal humans and the children of these unions would inhered trades from both parent. These children were normally called “Halflings” of “Half-bloods”. Halflings were extremely rare, but more common than most people knew. The reason for this was that most Halflings inherited no elfish trades at all and it is only a small number that seem to have elf-blood. Even the few that show signs of elfish-blood only showed minor characteristics such as a stronger sense of hearing or smell. Less than half a dozen Halflings have inherited the elfish power.
The first-born on the other hand were different. There were only some humans who were of the first-born - Great men of the past. Where the power had come from, no one would ever know, but it was told that all of the kings of the kingdoms had been of the first-born once. But as centuries past, most of the lines of the first-born were broken until there was only one line left. One single line that would remove all the first-born from the world if it were to be broken. The power of the first-born was passed from father to son, and only the first born son would receive the power. There were many legends as to how a line would be broken as most of the lines were broken long ago. Some say that all broken lines have one generation of only daughters in its past. Some say that when a man has a cruel heart, he’s son would not receive the power of the first-born. And some say that the power could only be carried on when the king was in love with his wife.
There was one thing that both these powers and the wielders of them had in common and that was fire… Like the fire they wielded, they were strongly drawn to the fire that would complete each of them and that fire would often be found in the unlikeliest of places. This is the story of the union of the two powers…
Cosmic love is `n begrip wat ek uitgedink het. Dit het per toeval niks met die song van Florence + the machine uit te waai nie (alhoewel dit `n AWESOME song is). shakespeare se woord daarvoor was “starcrossed lovers” in Romeo & Juliet. Alhoewel ek huiwerig is om die ou tweetjies in te sluit in my denotasie van cosmic love. Daar is `n spesifieke rede waarop ek nie nou te diep sal ingaan nie.
Om mee te begin wil ek net state dat my konsep van Cosmic Love gebaseer is op gevalle in movies en spesifiek fantacy-movies. Nie dat ek nie glo dat dit nie in die werklikheid kan bestaan nie, want ek glo daarin. Maar ek die konsep spesifiek afgelei van movies af. En om dit duidelik te maak, dit is nie alle movie-couples wat voorbeelde van cosmic love is nie, inteendeel die minderheid is.
So nou bring dit my by die eienskappe van cosmic love. Bo en behalwe die obvious stuff soos dat dit `n epic romance moet wees, die tipe wat legends define en kingdoms kan red of grond toe bring – is daar sekere ander eienskappe wat cosmic love define. Die eerste ding is honour, dat ten spyte van die intense liefde wat die twee mense deel, hulle altyd duty en die greater good bo hulleself stel. Cosmic love is ook onselfsugtig, een van die twee lovers sal ook dikwels hulleself vir die ander een sacrifice. Dit is hoekom baie van die stories in tragedy eindig. `n Tweede belangrike eienskap is hoop. Cosmic love is altyd vol hoop vir `n beter toekoms saam.
So dis cosmic love en dit is baie moeilik om vas te vang of presies te beskryf. Al wat ek weet is dit is sterker as enige magic wat nog ooit uitgedink is in enige fantacy movie…
Nou die aand praat ek en my roommate oor iets. Sy vertel my van `n meisie ins ons koshuis wat die oggend aan die ontbyttafel gesê het dat sy haar geloof in God verloor het. Nou dis altyd sad as dit gebeur, maar dis ongelukkig die realiteit van die wêreld waarin ons leef. Die samelewing het so sekulêr geword dat dit al hoe meer gebeur. Dis moeilik vir mense om aan hulle geloof vas te klou wanneer dit konstant ge-challenge word.
Veral op universiteit waar jy aan soveel goed blootgestel word en veral in `n kursus soos BA waar jy al die radikaalste perspektiewe raakloop wat heeltemal anders is as die waarmee jy groot gemaak is. Ek het deur some strange loop van omstandighede filosofie gevat en dit is nou al die derde jaar wat ek dit het. Filosofie is `n komplekse vak, daar is baie min gevalle waar dit geen effek op `n mens het. Meestal is daar een van twee reaksies daarop. Jy word of ingetrek in die views van die meeste filosowe in of jy leer jouself beter as ooit ken. Jy leer presies wie jy is en wat jou waardes is en jy leer die kuns aan om aan daardie waardes vas te klou, maak nie saak hoeveel dit bevraagteken word nie.
Ek is geseënd in die sin dat ek sover die laaste effek gehad het (ek sê sover omdat ek nog `n semester en `n half oor het om te gaan). Nie dat dit `n maklike proses was nie. Ek het filosofie gehaat in my eerste jaar, juis omdat ek nog nie dit kon regkry nie. Ek dink ek was bang daarvoor, bang om myself te verloor in hierdie nuwe wêreld. Maar in my tweede jaar het ek skielik, deur baie persoonlike struggles en gebed, ontdek dat filosofie eintelik `n blessing in disguise was. Ek het geleer om myself te distansieer van die perspektiewe, om te besluit wat ek mee saamstem en om dit in die konteks van my waardes te meet. Ek het geleer dat my waardes reg is vir my en ek het die reg om alles daarteen te meet, maak nie saak wat my dosente vir my sê nie. En so het die dosente wat baie moontelik my wou indokterineer met van die filosofiese standpunte (maak nie saak of `n dosent sê hy wil jou help om jou horison te verbreed nie, eintelik wil hy jou maar net brainwash) dit reg gekry om my te leer om aan my waardes en geloof vas te hou in `n wêreld waar dit kort-kort bevraagteken word.
Ek het nou `n lang detour gevat, want ek wil eintelik oor geloof praat. Ek voel jammer vir die mense wat vir almal wat wil hoor vertel hoe hulle net op hulle logika en rede staatmaak en alles krities bevraagteken, want die waarheid is dat hulle nie die beperktheid van hulle eie verstand besef nie. Die waarheid is eenvoudig: ons kan nie alles in die wêreld met `n menslike brein verduidelik nie en ons sal nooit kan nie. En as jy probeer, mis jy die meeste van die beste dele van die lewe. Meeste van die mense wat nie in God glo nie het vreeslike redes en argumente as grond vir hulle keuse. My persoonlike opinie is om nie met sulke mense te probeer argumenteer nie, want so graag as wat hulle wil glo dat hulle open-minded is, weier hulle ook om na enige teenargumente te luister of om hulleself toe te laat om enige iets anders te glo.
`n Ander meisie aan die etetafel het blykbaar gesê dat die ander meisie se ongeloof haar eie twyfel besweer het en so word bewys dat God mense gebruik of hulle nou wil gebruik word of nie. Dis scary in `n sin omdat jy nie weet watter groot impak jy miskien op iemand se lewe het nie. Ek kan net bid dat ek nie perongeluk of indirek iemand skade aandoen nie.
Ek weet dat daar waarskynlik nie meer as 3 mense is wat hierdie blog lees nie, maar ek wil hierdie dinge skryf, net vir ingeval dit iets vir iemand daar buite kan beteken. DIe een sin wat in my struggles vir my die meeste beteken het is: “Twyfel is menslik, ongeloof is `n keuse.” Dis moenie laat klein goed jou uit-freak nie. Leer om vas te hou aan wie jy is, jou waardes en jou geloof en moenie laat mense wat dit bevraagteken jou confidence shake nie. Al hulle logiese argumente beteken nie hulle is reg nie en dit gaan defnitief nie hulle lewens of harte vol maak nie.
Tot `n ander keer….
5 Januarie 2012
Hier vroeg Januarie is vir een of ander rede nie `n goeie tyd vir honde nie. Eerstens weet almal dat honde nie goed doen met fireworks nie. Moenie my verkeerd verstaan nie – ek is mal oor fireworks – maar ek dink nie die suburbs is die regte plek vir hulle nie. Case in point: Alice se vriendin se hond kan glad nie fireworks hanteer nie. Hy gaan heeltemal crazy tot op `n punt waar hy sy pote rou krap en homself seer maak. Nou hierdie jaar was daar extremely baie fireworks rondom ons gebied gekombineer met seker die ergste donderweer wat ek in `n lang tyd (indien nie ooit) gehoor het. Dit was vir my pretty terrifying, ek kan nie dink hoe erg dit vir die honde moes wees nie. Ek het foto’s gesien van hoe die hond gelyk het en dit was scary…hy was covered in bloed. In fact hulle was vir `n rukkie bekommerd dat hulle hom dalk sou moes uit sit.
Nou ons honde was nie veel geraak deur die storie nie. Meestal omdat die een amper heeltemal doof is en omdat die ander een haar nog nooit regtig aan sulke goed gesteur het nie. Sy het nog altyd gedink sy is `n mens in elk geval en die enigste ding waarvoor sy bang is, is om nie in die huis te kan in kom nie.
Maar ons het `n ander hond gehad wat doodbang was vir fireworks en donderweer. Glo my, die somers in Gauteng was `n nagmerrie met haar. Sy was so bang dat my ma haar `n kalmeerpil moes gee selfs vir `n ligte donderstorm. Maar sy was `n gorgeous hond en ek was baie lief vir haar. Dit is vandag presies 3 jaar vandat sy dood is. sy het kanker gehad en was baie oud so ons moes haar laat uitsit, maar min dinge is so onstellend soos wanneer die hons saam met wie jy groot geword het dood gaan.
Ons bure het 2 Labradors gekry `n paar jaar gelede en hulle was soooo cute toe hulle puppies was. Maar daar is nie vreeslik aandag gegee aan hulle nie en hulle het toe maar die pad geloop wat Labradors in daardie omstandighede doen. Hulle het stout geword. Hulle name is iets soos Rambo en Shakira (ek mag verkeerd wees), maar Alice het hulle nou onlangs herdoop na Heathcliff en Catherine soos die hoofkarakters van Withering Heights. Haar redes was omdat sy persoonlik gedink het hierdie karakters was die selfsugtigste karakters ooit, maar dat hulle eerder sal dood gaan as om sonder mekaar te wees. Hulle het kort – kort deur die heining na ons erf gekruip en ons crazy gemaak. My ouma het eventually doring draad gespan in die hoop dat dit hulle ten minste sal weghou, maar nee. Heathcliff het die doringdraad af gekou en dan net weer daar deur gekruip.
Nou soos Withering Heights het hierdie Heathcliff en Catherine se storie ook in `n tragedie geëindig. Die hele storie het gister gebeur en dit was baie onstellend vir my gewees. Ons TV kamer kyk op `n groot straat uit waar mense gereeld soos maniakke jaag (ten spyte van baie stopstrate). Die huis is ook so gebou dat hy effens na die bure se erf kyk. Ons was gister almal besig om TV te kyk en die gordyne was wawyd oop. Ewe skielik het `n swart BMW afgejaag gekom, maat toe hy net verby ons erf was het ons `n groot slag gehoor. Die bure se hek was oop en ongelukkig het Heathcliff uitgestorm om `n ou wat draf oorkant die pad te gaan jaag. Blykbaar was hy weg voor hulle hom na die veearts toe kon vat. Al het hy ons so mal gemaak was ons baie sad om dit te sien. En die ou in die BMW het aan gery asof niks ooit gebeur het nie. Ten spyte van die feit dat hy so pas iemand se geliefde hond dood gery het.
Ek dink nie ons waardeer ons honde altyd genoeg nie. Honde mis jou altyd al was jy hoe lank weg. En hulle is altyd lief vir jou maak nie saak wat nie. My ma sê altyd jy moet glo soos `n kind en vertrou soos `n hond. So wees lief vir julle honde en waardeer hulle want jy weet nie wat met hulle kan gebeur die volgende keer as hulle by die hek uit hardloop nie.
BTW: kom ons sê dit net reguit aan mekaar: honde is beter as katte, geen argumente nie…
31 Desember 2011
Dis vandag die laaste dag van die jaar en soos al die vorige jare was daar weer iemand wat gesê het: “Kan jy glo die jaar is verby? Tyd vlieg so vinnig.” Dit is die groot besef van oujaarsaand en daar is oomblikke wat ek convinced is dat al die parties en fireworks net `n manier is om daai besef dat ons almal onderhewig is aan tyd te masker. Natuurlik is dit `n siniese manier om daarna te kyk en ek sê nie ek is heeltemal oortuig daarvan nie. Maar daar is net oomblikke wat dit vir my so voel. Natuurlik is mense bly oor die nuwe jaar. Dis `n nuwe kans en `n nuwe begin. `n Nuwe bladsy met nuwe geleenthede (veral as jy `n student is, dan beteken dit dat jy nie nog moet op face teen al jou slegte punte nie).
Maar min mense kan met reg erken dat daar nie een oujaarsaand was wat hulle nie `n bietjie uit ge-freak het oor hoe vinnig tyd vlieg nie. That is the curse of being mortal. Die einde van iets laat ons besef dat soos tyd op aarde vlieg, ons tyd al hoe meer besig is om uit te loop. Dis hoekom mense nuwejaarsvoornemens maak. Hulle belowe dat hulle anders sal wees in die nuwe jaar en in baie gevalle is hierdie resolutions so onbereikbaar dat hulle binne `n paar dae vergete is (In meeste gevalle actually).
Nog `n rede hoekom ek spesifiek gekonfronteer word met mortality op oujaarsaand is omdat my een oupa vandag 11 jaar gelede dood is nadat hy lank in die hospitaal was. My ouma bly by ons en sy het nou die dag iets gesê wat my diep getref het. Dat sy nog soms outomaties goed vir my oupa wil begin vertel en dan eers besef dat hy nie meer daar is nie. Na 11 jaar is sy teenwoordigheid nog so sterk vir haar. Die lewe is te kort om dit nie te spandeer saam met die mense wat jy SO lief het nie. So hou jou geliefdes naby aan jou eerder as wat jy jou energie mors op mense wat nie eers sal agterkom dat jy weg is nie. En Oupa word gemis (RIP).
Ons lewens op aarde is kort en mens kan nie help om dit te besef hier op hierdie dag nie, maar dit is nie `n rede vir hartseer of melankolie nie. Want agter hierdie lewe wag daar vir ons soveel meer. `n Wonderlike lewe waar al ons trane deur die enigste ware Trooster afgedroog sal word. Nogtans moet ons nie tyd mors nie en altyd probeer om mense se lewens te raak (En ek preek vir myself ook…).
Die lewe is na alles tog vol skoonheid en daarom is die nuwe jaar iets om gevier te word. Maar moenie laat dit net by jou verby vlieg sonder dat die significance daarvan by jou insink nie. Sien die skoonheid van die lewe, selfs in die klein goed, raak en waardeer dit dat jy nog `n asemteug, of dag of jaar het. En moet nooit ophou dankbaar wees nie. `n quote: “Dream as if you’ll live forever, live like today’s your last.”
Tot 2012…
20 November 2011
Ek is nou al `n paar dae terug in Jozi en ek geniet dit baie om net leeg te lê en so min as moontelik te doen. Al die relaxing het my self geïnspireer om met `n nuwe storie te begin, maar ek nie nou al sê of dit op enige iets gaan uitloop nie.
In die 3 dae wat ek hier was, was daar nou al 2 donderstorms en dit was awesome vir my aangesien dit een van die min dinge van Jozi is wat ek actually mis. Een van my groot goals vir die vakansie is om `n actual weerligstraal af te neem, maar tot nou toe was dit `n fruitless cause. Ek het darem `n paar ander mooi foto’s geneem…
Maar die donderstorms eenkant gesit, ek het vandag besef hoe spesiaal my familie regtig is. Soos seriously, never `n dull moment, My tannie het vandag hier geëet en haar nuwe troeteldier saam gebring. Nie `n kat of `n hond nie, maar `n hoender. Ja, jy het reg gelees: `N hoender. Natuurlik het ons honde (wel, die een wat nog kan sien in elk geval) probeer om hom te vang. En ons papagaai het vinnig maatjies gemaak met hom. My suster se teorie is dat die kuiken haar moederinstinkte wakker maak.
Later in die dag het my niggie haar ma gebel. Heel distressed. `n Kragstasie het naby hulle huis opgeblaas en hulle huis was sonder krag. Dit was egter nie wat my niggie so onstel het nie. Sy het maar nog altyd `n flair vir die dramatic gehad met daardie onmiskenbare eienskap om enige klein situasie heeltemal uit proporsie uit te ruk. Sy bel toe om te sê dat ten spyte van die feit dat die hele huis donker is omdat die krag af is, die swembadpomp homself aangesit het en dat dit – volgens haar - `n bewys is dat dit spook. So toe sit sy in haar kar en wag tot dat haar ma uiteindelik gekom het.
Maar dis nie waar die vreemdheid van die dag opgehou het nie. Nou my pa maak nie sommer kos nie, maar wanneer hy doen, het hy `n smaak vir - uhmm…hoe sal ek dit stel… – ongewone kombinasies. Hy maak gewoonlik curry maar chuck so baie verskillende speserye en ander wacky goed daarby dat ek nie seker is wat om dit te noem nie. En dan was daar natuurlik die insident met die pink hoender. Ja, hy wou vir een of ander rede rooiwyn by sy hoenderdis gooi maar aangesien daar op daardie spesifieke oomblik nie enige rooiwyn in die huis beskikbaar was nie, het hy besluit op `n pakkie poeier rooi Jannie-verjaar koeldrank. Die ruseltaat was pink hoender wat effens te soet was.
Nou vandag het ons hoenderburgers gemaak. Iets baie gewoon, maar hy het besluit dat hy dit moet verbeter en het daarom `n marinade aan mekaar geslaan. Dit was eers toe ek vir my `n hoender wou opskep wat ek besef het dat sy “marinade” meestal bestaan het uit chocolate uit. En nie net enige chocolate nie. Hierdie was chilli-chocolate wat al vir min of meer 5 jaar in ons vrieskas gelê het omdat niemand dit wou eet nie en ons het dit geskenk gekry. Ek is nie heeltemal seker wat in die sous was nie, maar waarvan ek bewus is, is: 5 jaar oue chilli chocolate, een of ander potent likeur en dan natuurlik sy curry spices. En daarin is hoender en bacon ge-soak.
So, never a dull moment in ons huis. Dit vat mens `n rukkie om weer gewood te raak aan die craziness. So, hier is op CRAZY vakansie. Kom ons hoop ek kom in een stuk aan die anderkant uit.
Tot dan toe…
17 November 2011
So, ek het baie gevlieg die afgelope paar dae. Ek het die naweek opgevlieg vir die troue en toe weer terug gevlieg vir my laaste vraestel. En nou het ek vanaand weer terug gevlieg Jozi toe vir die vakansie.
Dis `n vreemde ervaring… `n lughawe. Altyd `n diverse verspreiding van mense. Die besigheidsmense wat op en af vlieg vir vergaderings en nie van hulle iPads geskei kan word nie. Die families met die klein kiddies wat tantrums gooi. Die free spirited travellers (alhoewel mense nie vreeslik baie van hulle op domestic vlugte sien nie), Bandmembers wat reluctant is om van hulle instrumente te part en daarom `n huge kitaar case as handbagasie in `n klein overhead compartment probeer in cram. Ek kan nou hier kla oor die pyne van cheap domestic flights, maar ek sal dit vir `n ander dag hou.
Wat my eintelik bygeval het van die baie vlugte hierdie afgelope paar dae is die curse van die Blackberry. Ek weet nie of julle bewus is daarvan nie, maar daar is eintelik `n wet wat stel dat `n selfoon nie mag aan wees in domestic flights nie. Soos in glad nie. Hulle sê dit altyd repeatedly. Maar daar is nog die arme siele wat nie kan stand om vir 2 ure weg te wees van hulle Blackberry nie. Dis soos `n verslawing. Selfs terwyl ons opstyg is hulle mal besig om knoppies te druk op daai beste maatjies van hulle. Dis regtig sad.
Dis nie net op vliegtuie wat ek hierdie raak gesien het nie. In fact dis nog meer irriterend as jy in iemand se geselskap is en hulle konstant besig is om te BBM met iemand. Sure, I get it…dis verniet, dis instant en dis wat al die cool kids doen. Dis soos MXit op hoërskool. Maar regtig, as jy die heeltyd besig is om met iemand anders te BBM terwyl ek in jou geselskap is, maak dit vir my duidelik dat ek nie belangrik genoeg is vir jou om na te luister nie. Soos hoekom is jy (of ek) hier in die eerste plek? Dis nogal ongeskik… en eintelik dit maak seer. So regtig, as jy liewer wil praat met wie okal jy BBM op die oomblik hoekom kuier jy nie met hulle eerder as met my nie. En as dit regtig is dat BBM net vir jou cooler is as face-to-face gesprekke (selfs al wil jy dit nie erken nie) dan moet jy maar liewer vir jou `n hut bou dit vol maak met chips en coke en BBM vir die res van jou lewe.
So, ek’s seker julle kan hoor ek is nogal wounded oor hierdie klein verskynseltjie. Net om dit duidelik te maak, ek het nie iets teen alle Blackberry-users nie, ook nie teen almal wat BBM nie. Maar liewer teen almal wat besluit het dat die virtual wêreld beter is as die real een en nie die common decency het om die mense wat actually in jou geselskap is in te lug van hierdie lewensbesluit van jou nie.
Blackberries laat my dink aan die curses wat mense teekom in Fantasy novels en movies. Iemand vind een of ander mysterious eiland met baie treasure of een of ander magical device wat hulle in die begin dink is die beste ding wat ooit met hom gebeur het, onbewus van die curse-gedeelte van die bargain. Dat dit die `n apocalypse kan aanbring of die life force en alle goodness uit jou uit sal uitsuig. Ja, dis waarmee ons te doen het in vandag se wêreld. The curse of the Blackberry. En daar’s nie eers enige cool swordfights of hot pirates betrokke nie.
Ek hoop dat julle almal imuun sal bly teen die curse of the Blackberry. En vir die van julle wat alklaar struck down is daarmee: Nee, ek wil nie jou BBM-pin hê nie. uit beginsel uit! (En omdat ek nie `n Blackberry het nie… nie dat ek `n begeerte het om een te kry nie…)
Onthou:
Mag die Suiderkruis en Negesterre witter,
as die stadsligte in jou siel bly skitter.
Ek het voorheen `n lys gemaak van quotes uit movies en series wat mens in die regte lewe kan gebruik. Aangesien ek nou weer vakansie het, het ek besluit om my lys te expand. Hierdie lys is nog nie naastenby klaar nie, maar ek enjoy dit. En wat is cooler as om random series te quote. Selfs al weet niemand anders waarvan jy praat nie.
Happy quoting mense…
